Gülümse eceline

Buray'dan sonra kullanmak zorunda bırakıldığım en ağır depresyon ilaçlarıyla,kimyası değişen bir beyine sahip oldum. Aldığım psikolojik destekte kabulleniş aşamasında acıyla yaşamayı öğrenmem gerektiği söyleniyor.Ölümü kendi başına gelmeden,başkalarının üzerinden kabullenmek oldukça kolay zaten. Mantık çerçevesinde düşünmek oldukça kabul edilebilir. Sonuçta doğuyoruz,büyüyoruz ve ölüyoruz. Çevrede yaşanan olayları üzülerek seyderiyoruz, işte seyrederken en acı şeyleri bile, her şey normal oluyor, yaşayınca başka.

Ben:  -Ben neden bu acıyı kabullenerek yaşamak zorundayım? 
Dr:    -Senin tercihine bağlı bir şey değil,o artık yok, Tek başına devam etmek zorundasın.

Böyle keskin ve can acıtıcı bir cümlen oldu mu hiç? Beynine elektrik veriliyor sanki,kalbin acıyor. Her şey o kadar anlamsız ve boş ki.. Bana dayatılan yaşama zorunluluğunu, sahtelikleri, anlamsızlıkları kabul edip, aptal ayağına yatıyorum. Bir şey için çabalamaya hiç gücüm yok,halim yok. Tek bildiğim Buraysız yaşamak istemeyişim. Kullandığım haplar bu acıyı unutturacak mı? Buray'ın olmayışını değiştirecek mi? Eski ben olabilecek miyim? Gerçekten gülebilir miyim?
Yaşadığım karanlık günlerin hiçbirini unutturamaz..Yaşamıma bir anlam kazandıramaz.Çevremdeki sahte insanların kirli düşüncelerini silemez. Başka bir kayıp yaşamayacağımın garantisini veremez. Ne olursa olsun sonunda yine mutsuz oluyorsun, sevdiklerin ölüyor. Daha da ötesi yok.
Belki önce ecelim gelir de bütün bu saçmalıklar bir son bulur.
Görüşmemek üzere!