En kötüsü de ölmek isterken yaşamakmış..14 Şubat'a kadar öleceğimi hissetmiştim,ecelimle ölmezsem kendim giderim dedim.Yaşadığım son gün doğum günüm olsun istedim ama olmadı işte! İçimdeki o cehennem korkusuyla körelmiş cesaret izin vermedi.. Yine ben kaybettim, yenildim. Ne ölüm geldi,ne de yakınımdan geçti.Nasıl yaşayabildim,o acıyı herbir hücremde hissederken, nasıl kalbim dayandı aklım almıyor!
Sensiz bir yaş aldım
ve
bin beş yüz antidepresan
bir milyon sarhoşluk
ve
bir ömür acı aldım..
yokluğunda.
bol miktarda nefret.
Sensiz bir yaş aldım
ve sensizliği..
hiçbir bebeği sevemedim ilk bakışta
mutlu aile fotoğraflarından
midem bulandı.
kıskanmıyorum da..
bize haksızlık olmadı mı ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder