Buray'a...

Canım Sevgilim;
 Sen gittikten sonra, diğer yarımı kaybettim,öteki yarım da paramparça oldu.Üzerimdeki kötü insanlar tarafından koruduğun kalkan gitti,savunmasız kaldım. İnsanları senin kalkanınla göründükleri gibi olduklarını zannederken, hiçbir şeyi bilmiyormuşum meğer. Pamuklara sarılıp,sarmalanırken.. herkesi senin gibi sanmışım meğer..Senin gibi iyi yürekli..
 Ben bile senin dibinden yıllarca ayrılmayıp, Senden öğrendiğim onca şeye rağmen senin gibi iyi bir insan olamadım..Senden öğrendiğim onca şeye rağmen.. Oysa sen bana benzemek istiyordun.. Hayır diyebilmek.. Kızdığında söyleyebilmek istiyordun içindekileri.. Hep buna bayıldığını ve öyle olmak istediğini tekrarlıyordun ama.. sen istesen de öyle birisi olamazdın.. Senin gibi bir insanın tabiatına aykırı zaten..
Her şeyim!
Yokluğunda herkes beni kendi doğrusunun kalıbına sığdırmaya çalıştı.. "Ben olsaydım böyle yapmıştım" benzeri cümleler kurup, hiçbirisi 15 yıllık hayatında olan sevdiğini kaybetmemiş olmasına rağmen doğrularını sundurlar.. o yüzden şu anda kimseye göre doğru bir hayat yaşamıyorum. Kendime göre bile doğru bir hayat yaşamıyorum ki, başkasının doğrularına uygun olsun hayatım.
 Zaten en güzeli ikimize ait olduğu doğrular değil miydi? İkimizin kurduğu, ikimize ait mükemmel bir hayat..
Bundan fazlasını istemedim ki hiçbir zaman..
Hatta bir şey istemedim bile..
Sadece hayatımıza devam ediyorduk..
Aniden oldu hepsi..
Çok üzgünüm Canım...
Çook..
Yardım et..