Gece.

Karanlık çöküyor yavaş yavaş. Kalbim hızlanıp,ellerim titremeye başlıyor.Duvarlar üstüme geliyor, boğar gibi.. ve panik anı; nefes alamıyorum! Anlamını yitirdiğinden her şey,en adi düşmanım geceler.
Bu kısır döngünün içinde, çarpa çarpa azalıyorum.Koca bir yalanın içinde kalmışım. Ne inandıklarım doğruymuş ne de yapılanlar gerçekmiş. Hayata miyop gözlerle bakıyorum,uzaklar çok bulanık.Herkes kendisini benim yerime koyup,kendi mantığıyla benden iyi olmamı bekliyor.Sil şu ağzındaki lafı,herkes doğru ben yanlışım.
Karanlık çöküyor yavaş yavaş..Kalbim hızlanıp,ellerim titremeye başlıyor.Bir inşaatın 11. katından ayaklarımı sarkıtıp hayata küfür edesim var. Antidepresan gülümsemesi takılıyor suratıma bol gözyaşlı. Şimdi neler geçiyor aklımdan bir bilsen. Bu cüretle neler yaparım ben Hayat!