Hayatımda Buray'dan sonra en çok güldüğüm,ağladığım,kavga ettiğim,beraber vakit geçirdiğim bir Kuzene sahibim.İzmir'de oturduğumuz yıllarda Bayramları büyük bir heyecanla beklerdim.Üstelik beni araba tutar,hiç sevmem yolculuğu,bir öne annemin yanına yatar,bir arkaya abimin yanına iğrenç yolculuk zar
zor biterdi. Biz kavuştuğumuzda iki korkusuz tüm delilikleri yapardık. Gülerdik,kavga ederdik sonra barışır ayrılırken de ağlardık.Birbirimize mektup yazıp içine para koyardık,o para hiçbir zaman ulaşmadı elimize.Ne kadar masum bir mektup arkadaşlığı.Aynı tabaktan yediğimiz yemeklerin tadı daha güzeldi çocukken. En güzel makarnaları beraber yedik üzerine peynir koyup.Beraber kaldığımız gecelerde sebepsiz gülme krizlerimiz oldu saatlerce.
Birbirimizi tamamlayan taraf olduk hep. Ben ne kadar duygusalsam o mantıkçıl,benim yetenekli olduğum konularda o beceriksiz,onun yetenekli olduğu konularda ben berbatım.Ben ne kadar kinciysem o o kadar affedici.Birbirimizi mükemmel olmayışıyla kabulleniyoruz..İyisiyle,kötüsüyle.
Hayatımız o kadar içiçe ki..Düğün tarihlerimiz ardarda,unutulmayacak balayımız beraber.Evimize aldığımız eşyaların çoğu aynı,birbirimize gittiğimizde yabancılık hiç çekmiyoruz hatta.Çocuk planlarını bile kuzeniyle yapar mı insan, aynı dönemde hamilelik geçirelim diye ? Gelecek planlarımız kuzenimle de ellerimden kaydı anlamadan.Hep beraber yaşayacağımız şeyleri yitirdik.Bu sefer çocukken yolladığımız paraların yanında yazdıklarımızı da aldılar sanki.. Zarf bomboş ikimizle ilgili artık..Seni hayallerimizle ilgili yalnız bırakmak zorunda bırakıldığım için o kadar üzgünüm ki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder