Ölüm

Yaşadığım acı dolu günler süre içerisinde herkes yanımda oldu, ama kimse beni anlayamadı..Çünkü ölüme karşıdan bakmak ayrı.. yaşamak apayrı!Başına geldiğinde bambaşka bir şey!

Sonrasında anlıyorsun ki her şey boş.. Uğruna savaştıkların,yaptığın fedakarlıklar,mücadelelerin,üzülüp, gözyaşı döktüğün her şey bir anda önemini yitiriyor.Anlıyorsun ki hayat savaşmak için çok kısa ve anlamsız. Anlıyorsun ki mutluluklar yarım.. Çünkü biliyorsun ölüm var hesaba katmadığın. Aynı zamanda ummadığın! Ölüm kimseye yakışmaz ama herkese

yanaşır,anlamadan!

Çünkü herkes ölmeyecekmiş gibi yaşar ya - özellikle genç yaştakiler-  bir anda bir gelir feleğin şaşar! Tabii baktığımda etrafıma çok fazla örnek göremiyorum. Herkes bebek yapıp mutlu şekilde devam ediyor hayata

Artık benimkine kader mi deriz, şans mı bilemiyorum..

Adını sen koy.

Burayla 15 sene süre içerisinde o kadar çok şey paylaştım ki..

Buray yaşadığı süre içerisinde ne ailesiyle sorun yaşadım ne de kendisiyle..(Çok büyük)

Ufak tefek şeyler zaten tuzu biberi..

Ve ben maalesef ki yaşamaya devam ediyorum.

Görüyorum ki;

Ben o kadar çok mutlu olmuşum ki...

Başka mutluluğa yer kalmamış..

Yeri kalan tek şey;

Acı!

Bana herkes acı veriyor

Söyledikleriyle

ve

Yaptıklarıyla..

Üstelik acı çekerken bile suçlanıyorum

Hiçbir şeyini kaybetmemiş insanlar tarafından!

Görüşmemek üzere!
Ps:Canımın canı bana yaşattığın her şey için 
teşekkürler!